Most, z którego roztacza się jeden z najpiękniejszych widoków na krajobraz kulturowy Poczdamu, uważany jest za symbol podziału i ponownego zjednoczenia Wschodu z Zachodem. Jak prawie żaden inny most w Niemczech, dostarczał tematu opowieściom, książkom oraz filmom. Na hermetycznie zaryglowanym przed opinią publiczną moście, odbyły się w trakcie Zimnej Wojny trzy spektakularne wymiany agentów. Dzisiaj przypominają o tamtych czasach dwie różne powłoki kolorystyczne mostu: kolor zielony stalowego dźwigara po berlińskiej stronie jest znacznie ciemniejszy od tego, znajdującego się od strony Poczdamu. Przez 37 lat, most był zamknięty dla normalnego ruchu ulicznego. Od 1952 roku przekroczyć go mogły tylko osoby cywilne, legitymujące się specjalnym zezwoleniem. Z chwilą rozpoczęcia budowy Muru Berlińskiego w 1961 roku,  było i to zabronione. Przez most przejeżdżały tylko pojazdy sojuszniczej misji wojskowej. Wieczorem, 10 listopada 1989 roku, "Glienicker Brücke" został otwarty dla obywateli NRD. W lipcu 1990 roku zostały zniesione kontrole dowodów osobistych i paszportów.

Ten historyczny dom w centrum miasta nie pozwala się zamknąć jako obiekt więzienny. Funkcjonujący obecnie jako Miejsce Pamięci Narodowej politycznej przemocy, informuje podczas zwiedzania wystawy o histrorii tego miejsca, jako więzienia Radzieckich Służb Bezpieczeństwa oraz więzienia śledczego Stasi. 

Dom przy ulicy Leistikowstraße, skonfiskowany przez radzieckie państwo okupacyjne, stał się więzieniem kontrwywiadu. Obok obywateli ZSRR aresztowano w nim i torturowano do 1954 roku również Niemców. Miejsce Pamięci Narodowej znajduje się obecnie w trakcie odbudowy.

W listopadzie 2009 roku zostało otwarte nowe muzeum - Villa Schöningen. Wystawa stała dokumentuje historię willi, mostu "Glienicker Brücke, a tym samym historię niemieckiego podziału oraz zjednoczenia. W ten sposób powstało również miejsce, upamiętniające burzliwy rozwój obydwu historycznych budowli od czasów Wielkiego Elektora poprzez Królestwo Prus, Rzeszę Niemiecką aż po czasy wywłaszczania przez nazistów, czasy NRD oraz likwidację podziału Niemiec.

Wystawa stała:
Historia mostu "Glienicker Brücke" jest tematem nadrzędnym: wystawa prezentuje jej rozwój od czasów Konferencji Poczdamskiej, inaugurację "Mostu jedności" w 1949 roku oraz funkcje mostu w ramach misji wojskowych. Obiekt graniczny, wyposażony od 1961 roku w specjalne strefy blokad oraz linie śmierci, omówiony zostanie schematycznie. Przedstawione zostaną również kulisy wydarzeń, dotyczących trzech wymian agentów (1962, 1985, 1986), sławiących most na całym świecie jako "Most agentów". Drugim głównym tematem wystawy jest historia ludzi, mieszkających i pracujących w "Willi Schöningen" oraz rejonie granicy.

Część wystawy, dotycząca historii architektury mostu, dokumentuje rozwój Glienicker Brücke od końca XVII wieku: od pierwszego drewnianego mostu,  przez most kamienny wybudowany według planów Karola Fryderyka Schinkela, po most kolejowy z 1907 roku oraz po jego odbudowę, wynikającą ze zniszczenia podczas II wojny światowej.

Villa Schöningen, Berliner Strasse 86, D-14467 Potsdam
www.villa-schoeningen.de, info@villa-schoeningen.de

Od 1999 roku Centrum Dokumentacyjne prezentuje swoją wystawę w odrestaurowanym, zabytkowym żłobku.  Znajduje się tutaj około 150 000 eksponatów dnia powszedniego NRD. Dodatkowo prezentowane są podczas wystawy filmy oraz dokumenty dźwiękowe z 40-letniej historii Wschodnich Niemiec.

Założone w 1950 roku jako "miasto Stalina", Eisenhüttenstadt uważane jest od 1961 roku za pierwsze socjalistyczne miasto na niemieckiej ziemi.  Tutaj czyniono próby stworzenia środowiska mieszkalnego dla "nowych ludzi". Według jednolitego planu powstały trzy- i czteropiętrowe bloki mieszkalne z przedszkolami, szkołami, oraz możliwością robienia zakupów dla 7 000 mieszkańców. Większość z nich pracowała również w nowo wybudowanych kombinatach Eisenhütten. Zwiedzanie standardowego mieszkania pokazowego z lat 50-tych, znajdującego się w centrum miasta, możliwe jest w weekendy.

Pomiędzy 1958 a 1960 rokiem, powstało w pobliżu wioski Wandlitz, na północ od Berlina, osiedle zapewniające ochronę członkom i kandydatom biura politycznego Komitetu Centralnego SED. Dowództwo NRD mieszkało przedtem głównie w willach przy obwodnicy Majakowskiring (Berlin-Niederschönhausen/Bezirk Pankow). Osiedle Leśne Wandlitz było poprzez zewnętrzną i wewnętrzną obwodnicę wielokrotnie chronione, dostępne tylko za ukazaniem specjalnego dowodu. Teren strzeżony był przez pułk strażniczy Stasi - "Feliks Dzierzyński". Wewnątrz znajdowały się 23 domki jednorodzinne, pływalnia, dom klubowy z kinem oraz restauracją, zakład ogrodniczy, poliklinika, strzelnica, boisko sportowe z kortem tenisowym, jak również budynek socjalny dla funkcjonariuszy oraz personelu strażniczego. Punkt sprzedaży oferował obok wysokogatunkowych wyrobów NRD, także produkty zachodnie za walutę NRD. Obecnie działa tutaj ośrodek rehabilitacyjny, który dla swych celów wykorzystuje domy mieszkalne byłych przywódców partyjnych.

Hans-Peter Freimark, piastujący wcześniej funkcję pastora, zgromadził wraz z pewnym małym stowarzyszeniem, niezliczoną ilość przedmiotów z czasów NRD. Wiele materiałów przechował osobiście. Wiele z nich udało mu się uratować ze śmietników po obaleniu Muru Berlińskiego. Tak oto, codzienność NRD, zostanie wyraźniej ukazana nie tylko poprzez oryginalny pokój mieszkalny, sypialnię, pokój dziecięcy, kuchnię, czy też gospodę, lecz także poprzez liczne zbiory książek, broszur, plakatów i innych dokumentów. Wszystko można dotknąć i przestudiować. Pojedyncze zakresy dotyczą Narodowej Armii Ludowej - NVA, bloków partyjnych NRD oraz służb bezpieczeństwa.

Muzeum Radzieckiego Obozu Specjalnego "Sowjetische Speziallager Nr. 7/Nr. 1 (1945-1950) w Sachsenhausen"
Od sierpnia 1945 roku, Radzieckie Służby Bezpieczeństwa, wykorzystały rdzeń wcześniejszych narodowosocjalistycznych obozów koncentracyjnych Sachsenhausen, jako obóz specjalny nr 7 (od 1948 roku jako nr 1). Aż do momentu jego likwidacji, w marcu 1950 roku, zostało aresztowanych w nim ponad 60 000 osób, z czego minimum 12 000 zmarło w wyniku katastrofalnych warunków więziennych. Po 50 latach, muzeum stwarza możliwość stosownego i godnego zaprezentowania tych przykrych wydarzeń.

Wystawa stała "Od wspomnienia do monumentu. Historia Miejsca Pamięci Narodowej Sachsenhausen 1950-1990"
Wystawa stała prezentuje zdjęcia, plany, prace artystyczne i projekty twórców, rysunki, modele, dzieła sztuki, plakaty, urywki ze starych kronik filmowych oraz liczne przedmioty, z okazji historii otwarcia Miejsca Pamięci Narodowej Sachsenhausen. Wystawa tematyzuje znaczne zmiany i przekształcenia miejsc historycznych, przedsięwzięte przez architektów NRD  ale również naświetla aspekty politycznego, instrumentalnego antyfaszyzmu. W ostatnim rozdziale wystawy "Monument się kruszy" ukazano stopniowe nadużycia państwowe względem miejsc pamięci. Przedstawione zostały grupy pokojowe, kościelne, grupy ofiar ruchu obywatelskiego oraz grupy ofiar wykluczonych ze społeczeństwa, które w latach 80-tych poddawały w wątpliwość komunistyczny "monopol bohaterstwa". Widoczne jest także stopniowe popadanie w ruinę miejsc pamięci w NRD.

Brandenburską ziemię można byłoby porównać do znanego sera szwajcarskiegp. Żaden inny region Niemiec nie jest tak podziurawiony bunkrami, centralami dowodzenia, jak również innymi podziemnymi obiektami wojskowymi. Dzisiaj są one częściowo zabytkami, udostępnionymi do zwiedzania. Korytarzami, o długości setek metrów, znajdującymi się pod grubą warstwą betonu, przechodzi się do byłego bunkra obrony przeciwlotniczej - Wünsdorf, do bunkra atomowego dowództwa Narodowej Armii Krajowej - NVA w Harnekop, do specjalnego, historycznego obiektu wojskowego 301 w Wollenberg, czy też do fortyfikacji w Garzau. Historycy - hobbiści mogą się podczas jednodniowej wycieczki przekonać o przygniatającym oddziaływaniu fortyfikacji podziemnych.

Kolonia willowa Neubabelsberg dała schronienie prominencji filmu i polityki. Podczas Konferencji Poczdamskiej zamieszkali tutaj: Stalin, Truman und Churchill. W 1912 roku rozpoczęto w Babelsbergu produkcję filmów. Za czasów DDR znajdowała się tutaj siedziba DEFA, państwowego studia filmowego DDR.  Muzeum Filmowe w centrum Poczdamu, dedykuje obecnie swoją wystawę "Babelsberg - twarze miasta filmowego", pełnej zmian historii poczdamskiego studia filmowego. W dzisiejszych czasach jest to największe centrum medialno - filmowe w Europie. Wraz ze swoimi pracowniami, warsztatami oraz zbiorami kostiumów i rekwizytów, wabi duże hollywoodzkie wytwórnie oraz znane gwiazdy ekranów filmowych do stolicy Brandenburgii.

W 1961 roku rozpoczęła się, wraz z zapisaniem dziewcząt i chłopców do szkoły ze wsi Golzow, w regionie Oderbruch, najdłuższa dokumentacja filmowa na świecie. Produkcja ukończona została dopiero w 2007 roku, utrwaleniem życia codziennego NRD w trakcie zachodzących zmian , ale również tuż po zjednoczeniu Niemiec. Serial filmowy, składający się z 18 portretów, opowiada o tęsknotach, sukcesach, rozczarowaniach, obawach, w nie w mniejszym stopniu nie tylko o wesołych, lecz także tragicznych wydarzeniach. Muzeum, otwarte ponownie po przebudowie w 2008 roku, przedstawia biografię bohaterów filmu, historie drugoplanowe, zdjęcia, dokumenty, listy oraz oryginalny stół montażowy producentów filmu: Winfrieda i Barbary Junge. Oprócz tego wszystkie filmy mogą być tutaj obejrzane i zakupione. Tutaj składowane są również setki taśm z nieopublikowanym materiałem, który po zobaczeniu, przygotowany zostanie dla kroniki filmowej. Do zespołu personalnego muzeum należy oprócz Elke Hinkelmann, "prawdziwe dziecko z Golzow".

23 października 1989 roku, a tym samym kilka dni przed upadkiem Muru Berlińskiego, udało się kapitanowi NRD-owskiego Towarzystwa Lotniczego "Interflug" - Hainzowi-Dieterowi Kallbach, dokonać spektakularnego lądowania samolotem długodystansowym typu Iljuschin IL 62, na krótkim, 860-metrowym lotnisku szybowcowym w Stölln, w północnej części powiatu Havelland. Ten nadzwyczajny, techniczny wyczyn lotniczy, przeszedł do Księgi Rekordów Guinnessa. Obecnie, w samolocie IL 62, zwiedzić można wystawę, poświęconą pionierowi lotnictwa - Otto Lilienthal, który niedaleko lądowiska dokonywał swoich pierwszych lotów próbnych. Samolot został nazwany czule od imienia żony Lilientahala "Lady Agnes". W samolocie pasażerskim, z oryginalnym oznakowaniem, można obecnie zawierać związek małżeński.

Muzeum, położone w centrum Cottbus, prezentuje w jednym z pomieszczeń, typową aptekę NRD-owską z lat 60-i 70-tych. Jej umeblowanie pochodzi jeszcze z czasów Adler-Apotheke Fehrbellin. Ukazany jest tutaj duży wybór NRD-owskich środków leczniczych, częściowo również wraz  z ich charakterystycznym zapachem.  Oprócz tego znajduje się tutaj do wglądu materiał dokumentacyjny 40-letniej pracy apteki z czasów NRD.