Historia Brandenburgii

Rozwój Brandenburgii jest ściśle związany z dynastią Hohenzollernów. Wywodzący sią z tego schlacheckiego rodu  królowie i cesarze, jak na przykład Fryderyk II Wielki, pomogli Prusom - państwu niemieckiemu z centrum na obszarze dzisiejszej Brandenburgii i Berlina - urosnąć do europejskiej rangi. Brandenburgia, w sercu Europy, przeszła interesujący rozwój historyczny -  w polityce, sztuce, czy też w kulturze i dzisiaj oferuje turystom, na obszarze całego landu, świadectwa tej historii oraz wgląd w "Piękny ogród Berlina" - począwszy od pałaców i domów wielmożów, poprzez kościoły i klasztory, aż do unikatowych historycznych centrów miast i zabytków przemysłowych.

Założycielem Marchii Brandenburskiej, naznaczonej, we wczesnym Średniowieczu, waśniami - pomiędzy osiadłymi tam plemionami słowiańskimi oraz władcami, dążącymi do ekspansji cesartswa niemieckiego - został w roku 1157, po odstąpieniu cesarza niemieckiego od tych obszarów, Askańczyk Albrecht Niedźwiedź. Na ten czas przypada również założenie pierwszych klasztorów w Lehnin i Chorin oraz powstanie podwójnego miasta Berlin - Cölln, w miejscu krzyżowania się tras handlowych z Czech i Saksonii, przecinających Marchię Brandenburską.

Pomiędzy XIII i XIV wiekiem rozwój kraju został zahamowany przez ciągłe wybuchy pożarów, epidemie, ale w szczególności przez wojnę 30-letnią. Swój wzrost do mocarstwa europejskiego, ale również i upadek pod koniec I wojny światowej, Brandenburgia zawdzięcza dynastii Hohenzollernów. W roku 1701 brandenburski książę elektor Fryderyk III koronowal się sam na pierwszego króla w Prusach i tym samym zapewnił państwu pruskiemu tak gwałtowny rozwój. Duchowo - kulturowe, a także polityczne centrum, szybko wytworzyło się w Poczdamie, mieście rezydencyjnym, a później w Berlinie. Młodemu państwu pruskiemu kształt nadał najpierw Wilhelm I, "król żolnierzy", który przyczynił się do wzmocnienia obronności kraju. Jego straż przyboczna, "Lange Kerls", stała się wzorem dla wojska pruskiego, sama jednak, za panowania Fryderyka Wilhelma I, nigdy nie prowadziła wojny. Z tym władcą wiąże się również osiedlenie zagranicznych mniejszości narodowych w Prusach, jak na przykład Hugenotów czy Holendrów.

Prusy przeżyły swój okres świetności za panowania Fryderyka II Wielkiego, w latach 1740 - 1786. Nie tylko napędzał on ekspansję imperium, ale również ukształtował znacząco dzisiejsze oblicze stolicy landu, Poczdamu - Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO, m.in. poprzez utworzenie i wybudowanie Pałacu i Parku Sanssouci. Ponadto, stał się on znany na całym świecie, jako monarcha oświecony, który ukochał sobie grę na flecie, jak również intelektualną wymianę myśli. Świadczy o tym jego korespondencja z filozofem Voltairem, który spędził kilka lat na dworze Fryderyka. Następcy Fryderyka Wielkiego umocnili pozycję Prus jako mocarstwa europejskiego. Kolejny punkt świetności państwo osiągnęło wówczas, gdy w 1871 roku, po wojnie z Francją, władca pruski Wilhelm I został mianowany w Wersalu cesarzem niemieckim. Później jednak, koniec I wojny światowej w 1918 roku, poprzez traktat wersalski oraz powołanie republiki, przypieczętował załamanie się cesarstwa i koniec panowania dynastii Hohenzollernów. Prusy były teraz centrum władzy politycznej w Republice Weimarskiej. Podczas II wojny światowej, również tutaj, napisany został najciemniejszy rozdział historii niemieckiej, który zakończył się kapitulacją Rzeszy Niemieckiej w 1945 roku i ostatecznym rozwiązaniem Prus. W oparciu o Konferencję Poczdamską Marchia Brandenburska została przyporządkowana sowieckiej strefie okupacyjnej, a w NRD, w 1952 roku, została podzielona na 4 okręgi. Po prawie 300 latach, po upadku muru i dzięki ponownemu zjednoczeniu obu państw niemieckich, Brandenburgia odzyskała w końcu swoją nazwę i swoją jedność. Stolicą landu stał się Poczdam. Spośród pięciu nowych landów niemieckich, Brandenburgia wyróżnia się położeniem wokół niemieckiej stolicy, Berlina.