Pałac i Park Sanssouci

Śliwki, figi i wino chciał uprawiać Fryderyk Wielki u bram Poczdamu. W tym celu nakazał on w roku 1744 założyć ogród tarasowy w Parku Sanssouci. Ze względu na nadzwyczaj piękny widok, już w rok później, król zażyczył sobie jednak bogatą rezydencję letnią ponad tarasami. W kolejnych latach powstały ponadto Nowy Pałac (Neues Palais) i Galeria Obrazów (Bildergalerie), podczas gdy zbocza były wykorzystywane na ogrody ozdobne i warzywne. Na wysokości pałacu znajduje się dzisiaj także miejsce pochówku Fryderyka II. Na górze ruin (Ruinenberg), na północ od pałacu, zgrupowano na kształt antycznego sztafaża sztuczne fragmenty ruin, które równocześnie przykrywały zbiornik wodny. Wodą z niego miały być zasilane fontanny parkowe. Dla króla istotne były przede wszystkim kosztowne wodotryski, którymi w końcu mógł się nacieszyć jeden jedyny raz, ponieważ system funkcjonował właściwie dopiero od czasu wybudowania budynku z maszyną parową w XIX wieku. Za panowania następców Fryderyka Wielkiego, niemodny już ogród barokowy przekształcono w stylu parku krajobrazowego, a Fryderyk Wielki IV rozszerzył go o takie budynki, jak Pałac Charlottenhof, Oranżeria i Rzymskie Łaźnie (Römische Bäder). Miały mu one stworzyć namiastkę Włoch w ojczyźnie. Fakt, iż pałace w Parku Sanssouci stanowią zapierające dech w piersiach kulisy dla imprez, jak Poczdamskie Koncerty Dworskie czy Festiwale Muzyczne, rozumie się sam przez się.